Van Brahms tot chansons: Trio Pedano verovert het publiek

Zondagmiddag 1 februari stond De Rank in Soest in het teken van jong toptalent. Concertpodium Soest verwelkomde Trio Pedano en dat bleef niet onopgemerkt: de zaal was bijna uitverkocht. Natuurlijk hielp de aangekondigde en zeer succesvolle wijnproeverij na afloop een handje.

Iedereen die in de concertzaal zat ervaarde een prachtige belevenis: drie uitzonderlijk begaafde musici die hun jeugdige leeftijd moeiteloos overstijgen met muzikaliteit, podiumprésence en lef.

Trio Pedano bestaat uit de Argentijns-Nederlandse zussen Anuschka Pedano (altviool) en Maria Pedano (hobo en zang), samen met de Oekraïense pianist Illia Fialko. Alle drie geboren rond de eeuwwisseling, maar spelend met een volwassenheid en zeggingskracht die menig doorgewinterde musicus jaloers maakt.

Het programma was verrassend breed: van 19e-eeuws klassiek repertoire tot Franse chansons, met hier en daar een flinke dosis humor. De zussen Pedano voelen elkaar feilloos aan en dat leidde regelmatig tot speelse “muzikale battles” op het podium, waarin ze elkaar met virtuositeit én knipoog probeerden te overtreffen. Dat leverde niet alleen bewondering op, maar ook veel gelach in de zaal.

Anuschka Pedano gaf op altviool een bijzondere glans aan de middag. In de stukken van Bruch, Vieuxtemps en Brahms liet ze horen hoe warm en expressief haar instrument kan klinken, zowel in virtuoze passages als in ingetogen lyriek. Wat dit optreden extra bijzonder maakte, was de rol van de altviool in de chansons van Saz. Normaal horen we bij deze liederen vooral zang en piano of gitaar, maar hier voegde de altviool een zeldzame diepte en subtiliteit toe, waardoor het ensemble een verrassend klassiek geluid kreeg dat de chansons op een unieke manier ondersteunde en verrijkte.

Maria vertelde op charmante wijze hoe haar instrumentkeuze tot stand kwam. Oorspronkelijk wilde ze, jaloers op haar al viool spelende zus, een nóg groter instrument en koos ze eerst voor cello. ,,Maar dat grote ding tussen mijn benen vond ik helemaal niks,” grapte ze. Een leeg leslokaal met een hobo bleek uiteindelijk beslissend, een keuze waar het publiek deze middag dankbaar voor was. Haar warme hoboklank vormde een prachtig contrast met de donkere, ronde toon van Anuschka’s altviool.

In het eerste deel van het concert liet het trio horen hoe breed hun muzikale palet is. Het concert werd geopend met een eigen compositie van de pianist, geïnspireerd op een lied van Charles Aznavour. Vervolgens volgde 'Gabriel's Song' van Ennio Morricone. De warme klank van altviool en hobo smolt prachtig samen boven het subtiele pianospel. Als bruisend slot van het eerste deel volgde Il Carnevale di Venezia, in een sprankelend arrangement voor altviool, hobo en piano. Met virtuositeit, lichtheid en zichtbaar speelplezier brachten de drie musici het publiek in een opgewekte stemming richting de foyer voor de pauze.

Na de pauze trad Maria ook naar voren als zangeres en hoe. Dat zij over een uitzonderlijk vocaal talent beschikt, werd meteen duidelijk. De Franse chansons brachten een weemoedige en nostalgische sfeer in de zaal. Het publiek neuriede al snel mee, zeker bij Aznavours klassieker, bewerkt voor paino, hobo en altviool, Mes Emmerdes (Mes amis, mes amours). Anuschka liet in dit programma voor het eerst ook haar zangstem horen.

Een absoluut hoogtepunt was “Je suis malade” (Serge Lama). Maria bracht het lied met zoveel emotie en intensiteit, deels a capella, dat het muisstil werd in De Rank. Ondersteund door de gevoelige begeleiding van haar zus en het verfijnde pianospel van Fialko ontstond een moment waarop muziek rechtstreeks het hart raakte, hier en daar werd zichtbaar een traantje gedempt.

Pianist Illia Fialko was de stabiele, virtuoze motor van het trio. Met zijn solostukken na de pauze liet hij horen waarom hij internationaal in de prijzen valt en ook als componist actief is. Hij vertelde over zijn liefde voor Prokofjev en zijn arrangementen van werk van Nikolaj Mjaskovski. Daarbij sprak hij zich uit over de discussie rond het uitvoeren van Russische muziek sinds de oorlog tegen zijn thuisland Oekraïne. Zijn boodschap: grote kunst van componisten van een eeuw geleden mag niet gegijzeld worden door de actualiteit, een persoonlijk en invoelbaar statement.

De toegift, “Champs-Élysées” van Joe Dassin, is natuurlijk een evergreen die door iedereen uit volle borst werd meegezongen. Een vrolijk slot van een concert dat alles had: virtuositeit, ontroering, humor en verhalen die de muziek dichterbij brachten.

Wat dit concert extra bijzonder maakte, was het crossover-element. Het trio combineerde klassieke speeltechniek met invloeden uit andere muziekgenres, zoals jazz en Franse chansons. Zo werden traditionele instrumenten als altviool, hobo en piano ingezet op een manier die zowel virtuoos als toegankelijk was, met momenten van improvisatie, ritmische variatie en zelfs meezingpassages. Deze mix van stijlen gaf het programma een frisse, moderne uitstraling en maakte het voor het publiek een boeiende en verrassende ervaring.

Concertpodium Soest bood het publiek een middag om niet snel te vergeten. Van dit energieke, veelzijdige trio gaan we ongetwijfeld nog veel horen.